Εδώ και μερικές δεκαετίες, οι πρακτικές κατάληψης χώρων είχαν ήδη θεσμοποιηθεί μέσω αυτού που δικαίως αποκαλείται "αντι-κατάληψη": Οι δήμοι και οι κτηματομεσίτες υπογράφοντας συμβόλαια με δυνάμει καταληψίες τους επιτρέπουν να καταλάβουν προσωρινά τους άδειους χώρους τους. Ένα τέτοιο σχήμα ασφαλώς αποτρέπει τους "πραγματικούς" καταληψίες από το να καταλάβουν αυτοί τον χώρο. Πρόκειται έτσι για ένα είδος κατάληψης υπό ορισμένες συνθήκες – μια "win-win" σχέση ανάμεσα στην τάξη των ιδιοκτητών και τους καταληψίες. Με αυτές τις πρακτικές αντι-κατάληψης οι καλλιτέχνες ή οι σχεδιαστές αναζητούν φθηνούς χώρους για εργαστήρια και γίνονται έτσι όλο και περισσότερο τα ιδανικά υποκείμενα της κατάληψης. Σήμερα, με την εμφάνιση της έννοιας της δημιουργικής πόλης (creative city), αυτό το σχήμα έχει τυποποιηθεί ακόμα περισσότερο: οι καλλιτέχνες κάνουν αίτηση για εργαστήρια σε επίσημους φορείς, οι οποίοι μετά επιλέγουν τους πλέον κατάλληλης υποψήφιους. Ενάντια σε όλες αυτές τις πρακτικές κάποιος μπορεί να πει: "δικαίωμα στην κατάληψη, όχι κατάληψη με κυβερνητική άδεια!"». (BAVO, Urban Politics, 2008, http://www.bavo)
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου